Buscador Concello de Tui Usuario: Contrasinal: Rexistrarme
   

Concello de Tui
Departamentos
Outros

             
Tui, la historia en piedra
O fértil val do Miño e as súas magníficas condicións naturais dotaron ao territorio tudense de asentamentos de comunidades humanas dende os primeiros tempos. Se conservan vestixios de época paleolítica (20.000 a.C.) nas terrazas fluvias do Miño e Louro, de época neolítica (5.000 a.C.) como o machado de Carrasqueira (Paramos) ou os monumentos megalíticos (Anta-Areas). Á introducción da metalurxia (4000 a.C.) deixou testemuñas como o casco de bronce e os machados de Caldelas (hoxe no Museo diocesano) ou gravados rupestres como os de Randufe.

Na época castreña (VIII-VII a. C. ata a Nosa Era) asistimos á construcción de poboados estables e fortificados nos cumes dos montes e outeiros, os chamados Castros. Os autores da época sinalan a Tui (Tude) coma capital do grupo xenticilio dos Grovios. No monte Aloia, Cabeza de Francos (Pazos de Reis), A Guía (Randufe) e mesmo na actual ubicación de Tui temos documentada a existencia de poboados castreños.

A chegada, no 137 a. C. de Decimo Junio Bruto e as súas tropas marca o inicio da Romanización deste territorio. As fontes clásicas (Plinio, Ptolomeo, Silo Itálico e outros) acreditan a existencia do Castellum Tude e da fundación mítica da cidade polo heroi grego Diomedes. Son moi abondosos os achádegos de época romana no territorio tudense, salientan a zona de Santa Eufemia-San Bartolmeu, con varias necrópolis excavadas, e a propia cidade de Tui, ocupando o castellum a zona da Oliveira. Tui era unha das mansións da vía XIX do itinerario de Antonino, como testemuñan os miliarios aquí atopados.

No Baixo Imperio e nos primeiros tempos medievais Tui continua a ser un importante centro militar, administrativo e relixioso –a sede episcopal aparece xa dende o século V-. As invasións xermánicas, a principios deste século, supoñen a chegada dos suevos. Tui figura como capital dos suevos co rei Rekiamundo (458-463) e varias moedas da época foron acuñadas na ceca tudense, que continuará funcionando logo da integración dos suevos no reino visigodo (585). O rei godo Witiza tivo en Tui a súa corte e os seus pazos, no lugar de Monterreal – Pazos de Reis, onde se conservaron estes restos ata o século XVIII. Nécroples, capiteís, laudas… son numerosos os achados arqueolóxicos desta época atopados na cidade tudense acreditando a súa importancia. O Parrochiale Suevorum (569) que fixo a división parroquial de Galicia, concede 17 parroquias á diócese de Tui, unha das mais numerosas.

Nos inicios do século VIII Tui sufre a invasión do árabes que asolaron a cidade; no ano 739 foi liberada polo rei Afonso I, no 850 Ordoño I levou adiante unha primeira repoboación e no 915 Ordoño II restaurou a Sede tudense. Nestes século IX e X Tui sufriu as inscursións normandas (entre elas a do rei Olaf). Prodúcese enton unha nova vacante da sede episcopal ata o 1071 en que os reis de Galicia D. Garcia e dona Urraca restauran e dotan de novo a sede, que se instala no mosteiro de San Bartolomeu de Rebordáns –igrexa datable no século XI pero con vestixios de anteriores construccións-.

Coa independencia do reino portugués, Tui será esceario de múltiples acontecementos bélicos derivados das loitas fronteirizas. No ano 1170 o rei Fernando II, ao comprobar como a poboación tudense atopábase indefensa na zona de San Bartolomeu , mandou trasladar a cidade á actual ubicación dotándoa dun sistema amurallado –do que inda se conservan na actualidade importantes treitos- e concedéndolle privilexios e foros aos novos poboadores de San Buenaventura, nome co que designou á cidade pero que non perdurou. Mantense enton unha decidida política da monarquía, tanto castelán como portuguesa, de doazón e privilexios á Sede tudense: o bispo é o señor da cidade e Tui experimenta un importante desenvolvemento socio-económico, así como cultural e artístico. No ano 1224 é consagarda a Catedral de Santa María, construida en estilo románico e cunha fachada de transición ao primeiro gótico en Galicia. O seu claustro é un pouco máis serodio. No estilo gótico está construido tamén o convento de San Domingos.

Neses séculos medievais Tui adquire a sua configuración urbana no actual casco histórico, que ocupa unha superficie en torno ás 10 Ha., e convértese nunha das cidades máis dinámicas e prósperas de Galicia. Dotada dun porto fluvial, era un importante centro comercial, contaba con diversos gremios e cunha comunidade xudea que tiña a súa propia sinagoga. Na zona histórica da cidade consérvanse numerosas edificacións de época medieval (especialmente do século XV, cos característicos arcos conopiais) e moderna (moitas delas blasonadas e que serían residencias de membros da nobreza: Casa dos Marqueses de Mos –actual Xulgado-, etc.). Nestes tempos é Tui un importante lugar de paso no camiño de peregrinación xacobea, dispondo dun hospital para o peregrinos.

En 1640, con motivo da guerra con Portugal, se amplían as murallas adaptándoas aos novos sistemas defensivos, abranguendo novas zonas da cidade (San Domingos, Corredeira, etc,). Durante a época moderna, ate 1833, Tui é unhas das setes capitais de provincia do Reino de Galicia e na cidade celebránse as Xuntas do Reino de Galicia de 1664. A estes tempos corresponde a construcción da igrexa de San Telmo, o convento franciscano de San Antonio, o convento de Clarisas, etc.

A finais do século XIX os gobernos de España e Portugal acceden a una reclamación dos pobos de Valença e Tui: a construcción dunha ponte internacional. Redactado o proxecto en 1879 polo enxeneiro Pelayo Mancebo y Agreda –inspirándose nas obras de Gustavo Eiffel de Burdeos ou Viana do Castelo- foi adxudicada a obra en 1881 á empresa francesa “Braine le Comte”. Dirixidas as obras por Uxio e Ernesto Rolín, finalizaron en 1885 sendo inaugurado oficialmente o 25 de marzo de 1886. Dende aquela a ponte internacional é o vierio que une ás cidades de Valença do Minho e Tui.

Ambalas dúas cidades contan cunha longa historia común e conservan un amplo conxunto monumental (o tudense declarado conxunto histórico artístico dende 1967) que agora arelan potenciar coa súa declaración como “Patrimonio da Humanidade” pola Unesco.
  Concello de Tui (Praza do Concello, 1) 36700 TUI - Tfno.: 986.603625